Blokowanie HPTA: Zależne od dawkowania
Anavar jest nazwą handlową doustnego sterydu, oxandolonu, dawniej stosowaną
w USA. Środek ten po raz pierwszy wyprodukował koncern Searle, w roku
1964, jako bardzo łagodny steryd anaboliczny. Łagodny do tego stopnia,
że podawano go nawet dzieciom jako stymulator wzrostu. Ktoś może pomyśleć
- "jak to, przecież sterydy hamują wzrost?" Faktycznie, ale
zachodzi to przez nadmiar estrogenów, wywołany głównie przez środki
mocno aromatyzujące. Anavar nie aromatyzuje, dlatego nie ma negatywnego
wpływu na wzrost. Początkowo oxandrolon stosowany był w leczeniu osteoporozy.
Kiedy jednak w latach 80' opinia środowiska medycznego o stosowaniu
SAA zaczęła się drastycznie zmieniać, coraz mniej lekarzy przepisywało
ten lek swoim pacjentom. Doprowadziło to do zaprzestania przez Searle
produkcji Anvaru w 1989 roku. Dzisiaj Anavar jest ponownie dostępny
w aptekach USA, produkowany przez BTG pod nazwą Oxandrin. Obecnie stosuje
się go głównie w terapii HIV / AIDS (zapobiega gwałtownej utracie beztłuszczowej
masy ciała).
Oxandrolon jest łagodnym anabolikiem o niskiej androgenności. Właściwość
ta wynika z faktu, że jest pochodną dihydrotestosteronu. Może się wydawać
że w takim wypadku powinien być mocniej androgenny, tak jednak nie jest.
Wynika to z jego "5-alfa zredukowania". Innymi słowy, brak
możliwości interakcji z 5-alfa reduktazą, tym samym konwersji do formy
"dihydro". Oxandrolon wykazuje więc bardzo niski poziom oddziaływania
androgennego, np. na skórę głowy, cerę czy gruczoł krokowy - podobnie
jak inne pochodne DHT, Primobolan czy Winstrol.
Anavar bardzo skutecznie pomaga zwiększać siłę. Jest środkiem bardzo
łagodnym, więc nie idealnym do cykli zwiększania masy. Jest bardzo popularny
wśród kulturystów będących w cyklach pracy nad definicją, kiedy retencję
wody należy ograniczyć do minimum. Dawkowanie standardowe to 20 - 50mg
dziennie, jest to dawka pozwalająca osiągnąć zauważalne rezultaty. Często
łączy się go z Primobolanem i Winstrolem, by osiągnąć świetną definicję,
bez niepotrzebnej retencji. Anavar, Primobolan i Winstrol jest więc
klasycznym stack'iem, stosowanym przed zawodami. Niektórzy do tej kombinacji
dodają któryś z mocnych, nie-aromatyzujących androgenów, jak Halotestin,
Proviron, Trenbolon. Pomaga to uzyskać jeszcze "mocniejszy"
wygląd, jednocześnie dobrą definicję i niski poziom tkanki tłuszczowej
/ retencji. Nie oznacza to jednak że w ogóle nie stosuje się go w offseason'ie.
Dodaje się go do typowych "masujących" sterydów, Testosteronu,
Dianabolu, celem zwiększenia siły i poprawienia jakości uzyskiwanej
masy mięśniowej. Anavar jest bardzo często stosowany przez kobiety,
ze względu na bardzo rzadkie występowanie skutków ubocznych. Szczególnie
wśród tych obawiających się efektów maskulinizacyjnych. Zastosowanie
tak małej dawki jak 5mg / dzień przynosi przyzwoite rezultaty, praktycznie
bez jakichkolwiek skutków ubocznych. Kobiety często łączą go z innymi
łagodnymi anabolikami, takimi jak Winstrol, Primobolan czy Durabolin.
Taki połączenie daje im wyraźne przyrosty dobrej jakościowo masy mięśniowej
(większe niż na samym oxandrolonie), ale jednocześnie zwiększa prawdopodobieństwo
wystąpienia skutków ubocznych.
Badania z użyciem niskich dawek oxandolonu wykazały minimalny wpływ
na obniżenie sekrecji endogennego testosteronu. Po cyklu z samego Anavaru
w niskich dawkach, nie jest więc wymagane użycie Clomidu/Nolvadexu czy
HCG. Ma to wiele wspólnego z faktem, iż nie konwertuje do estrogenów,
co ma duży wpływ na gospodarkę hormonalną organizmu. Oczywiście zastosowanie
go w większych dawkach, w połączeniu z innymi SAA wymaga już zastosowania
środków odblokowujących HPTA.
Anavar, podobnie jak większość doustnych sterydów, posiada grupę 17alfa
alkilową, co wiąże się z jego hepatotoksycznością. Nie jest ona jednak
tak wysoka jak przypadku Dianabolu czy Anadrolu. Próby wątrobowe mogą
wykazać niewielkie podwyższenie wartości enzymów, jednak nie na tyle
duże by spowodować uszkodzenia wątroby. W przeciwieństwie do wcześniej
wymienionych środków, Anavar nie jest w całości metabolizowany w wątrobie.
Stwierdzono, że prawie 1/3 przyjętej dawki obecna jest w wydalanym moczu,
w postaci nienaruszonej. Biorąc pod uwagę ten fakt, oraz niskie dawkowanie
środka, łatwo zrozumieć, dlaczego nie jest bardzo szkodliwy dla wątroby,
mimo grupy 17alfa alkilowej. Podobne wnioski wynikają z badań porównujących
hepatotoksyczność oxandrolonu i innych środków doustnych, jak methylotestosteron,
norethandrolon, fluoxymesteron i methandriol. Doustne przyjmowanie oxandrolonu
powodowało najniższą retencję bromosulfoftaleiny (BSP) spośród wszystkich
badanych środków (wszystkie 17alfa alkilowane). 20mg oxandrolonu powodowało
o 72% mniejszą retencję BSP, niż taka sama dawka fluoxymesteronu. Tak
więc hepatotoksyczność Anavaru jest bardzo niska, przypadki jakichkolwiek
problemów z wątrobą są spotykane sporadycznie - nie można jednak całkowicie
wykluczyć takiej ewentualności.
Inaczej przedstawia się kwestia stosowania Anavaru u osób mających
problemy z poziomem cholesterolu i trójglicerydów. Badania z wcześniejszych
lat wykazały możliwość obniżania ich poziomu, co wskazywałoby na skuteczność
oxandrolonu w leczeniu takich osób. Jednak głębsze zbadanie tej kwestii
przynosi inne wnioski. Mimo że oxandrolon faktycznie może obniżać poziom
cholesterolu i TG, to zaburza stosunek HDL do LDL, przeważnie niekorzystnie
dla zdrowia. Neguje to zatem potencjalne korzyści stosowania Anavaru
na metabolizm lipidowy, co więcej - zbyt długie cykle mogą zwiększać
ryzyko wystąpienia chorób serca. Pod tym kątem, oxandrolon może okazać
się bardziej szkodliwy, niż takie środki iniekcyjne jak testosteron
czy nandrolon.
Opisy sterydów
